Ladiesrun Rotterdam 2015

‘Waar ben ik aan begonnen?!’ was mijn gedachte toen ik zondagochtend om half 8 naast me bed stond. Over minder dan een uur moest ik in de trein zitten, en dat op zondagochtend. Na mijn vermoeide gezicht van wat make up te hebben voorzien en mijn maag te hebben gevuld liep ik naar het station. Het was zo vroeg dat het doodstil was op straat, er was niemand. Van Heerenveen tot Steenwijk reisde ik alleen, even lekker wakker worden. In Wolvega beseften ik me hoe vroeg het was toen ik een jongen uit een Heerenveense kroeg (ik zag het aan het t-shirt dat hij aan had) de trein uit zag stappen. Hij was net klaar met werk. In Heerenveen stapten vriendinnetjes Mandy en Sanne ook in. Dik 2 uur moesten we nog tot Rotterdam. 

 Eenmaal in Rotterdam aangekomen moesten we natuurlijk eerst een wc opzoeken (vrouwen heh). Vervolgens haasten we ons naar de metro. In de metro zag ik het langzaam al wat roze gekleurde vrouwen, eenmaal in Rotterdam Zuid aangekomen zag ik overal vrouwen gekleed in roze sportkleding. Ik had er zin in, ondanks dat ik totaal niet getraind had. We kleedde ons snel om, maakte wat ‘selfies en ‘ussies’ en liepen vervolgens naar de warming up. Hier was het de bedoeling dat je wat jumping jacks deed maar om eerlijk te zijn heb ik meer staan praten en lachen dan dat ik daadwerkelijk heb staan springen. 

Na de warming up liepen we naar het startvak. Wij begonnen in vak B, dat hield in dat wij dachten dat we wel binnen 45 minuten zouden finishen. Nou, never. Dit wist ik van te voren ook al wel. Maar ja het was beter dan helemaal achteraan beginnen. Na wat swingende liedjes als ‘Rio de Janeiro’ konden we gaan aftellen. Hardloopgoeroe Evy, gaf het startsignaal. Toen de toeter was gegaan en de confetti de lucht in was konden we beginnen. Op het begin is het natuurlijk lastig met honderden vrouwen voor je. Ik had al gauw last van renners voor mij die plots stopten of mij krap aan inhaalde. Daardoor moest ik soms afzwakken om vervolgens weer een sprintje te trekken naar Sanne en Mandy. Dit hield ik niet lang vol. Al gauw merkte ik dat ik te snel was begonnen. Ik liet Sanne en Mandy hun eigen tempo rennen en besloot rustig in mijn eigen tempo door te rennen. 

De race was best zwaar. Na dat ik het 3 kilometer bordje had gezien duurde het voor mijn gevoel een half uur voordat ik het 4 kilometer bordje zag. Vanaf 5 kilometer ging het al makkelijker, ik wist dat ik nu nog maar 2.5 kilometer hoefde. Daarnaast zorgde de goede sfeer zowel onder de renners als langs de kant ervoor dat ik niet eens na kon denken over pijntjes of vermoeidheid. Toen ik tussen de 6 en 7 kilometer was kreeg ik het weer even zwaar. Maar om hier lang bij stil te staan had ik niet. Langs de kant stonden veel mensen die mij aanmoedigde; ‘kom op Chelsea, je kan het! Nog een klein stukkie’. (Je naam staat op je nummer, vandaar dat ze me naam wisten). Dit gaf een goed gevoel en zorgde ervoor dat ik door wilde rennen. Nou had ik sowieso wel in mijn hoofd om hem uit te rennen maar dit gaf nog meer motivatie. Toen ik de laatste bocht in ging hoorde ik een vrouw zeggen dat ik nog maar 600 meter hoefde. ‘EINDELIJK’ dacht ik. Ik besloot rustig door te rennen zodat ik eventueel met de finish in zicht nog een tikkie harder kon. 

Net voordat ik de finish in zicht kreeg werd ik kotsmisselijk. Aan de kant stonden mega veel mensen en ik besloot daarom niet om te gaan lopen. Ik bleef doorrennen, net zolang tot ik over de finish kwam. Op het moment dat ik over de finish renden hoorde ik de presentator van het event roepen; Goed gedaan Chelsea! Toen besefte ik dat ik het had gehaald en kreeg ik lichtelijk kippenvel. Ik had het toch maar gedaan, zonder enige voorbereiding. Ik had het om eerlijk te zijn niet verwacht en was daarom super blij. 

Iets na de finish stonden vriendinnetjes Mandy en Sanne me op te wachten. Zij waren 10 minuten eerder gefinisht. Ik was nog steeds kotsmisselijk maar na een bekertje water en Extran ging het wel weer. Ik was totaal niet buiten adem, ik had vooral mega veel pijn aan mijn lijf. We besloten meteen ons medaille op te halen en maakte natuurlijk weer wat selfies. Bij het graveren van mijn medaille hoorde ik wat mijn tijd was. 1 uur, 2 minuten en 4 seconden. Oké, dit is niet super goed ofzo. Desalniettemin ben ik super trots op wat ik heb bereikt. Mijn doel was begin dit jaar om het beter te doen. Toch ben ik super blij met mijn prestatie. De tijd maakt niet uit, ik heb die 7.5 kilometer uitgerend en daar ben ik trots op. Zoals Mandy zei; ‘de tijd maakt niet uit, wij zijn in ieder geval veel sneller dan alle mensen die vandaag lui op de bank hebben gezeten.’ En zo is het maar net. Ik heb genoten van deze dag en heb als doel om volgend jaar weer mee te doen. Doel is dan om hem in ongeveer 50 minuten te rennen. Moet te doen zijn, als je oefent tenminste…

Ladiesrun010, je was super! 
Advertenties

Een gedachte over “Ladiesrun Rotterdam 2015

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s